Online RADIO Station

ความเป็นมาของโครงการ

                แม้ว่าสถานการณ์การติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ในปัจจุบัน จะมีอัตราการเพิ่มที่ลดลงอย่างมาก (เมื่อเปรียบกับปี พ.ศ.2527 ซึ่งเป็นปีแรกที่พบเชื้อเอชไอวี/เอดส์ในประเทศไทย) แต่ก็ยังไม่สามารถลดอัตราการเพิ่มของผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ในเยาวชนและแม่บ้านได้ ด้วยสาเหตุหลายๆ ประการ แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นปัจจัยที่สำคัญ ก็คือ การเป็นผู้รับเชื้อเอชไอวี/เอดส์จากการที่คู่ของตนที่มีพฤติกรรมเสี่ยงต่อการติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ และด้วยความที่ขาดการมีทักษะการต่อรองกับคู่ของตนในการหลีกเลี่ยงการมีเพศสัมพันธ์ที่มีพฤติกรรมเสี่ยงต่อการติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ทำให้อัตราการเพิ่มของผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ในกลุ่มเยาวชนและแม่บ้าน มีอัตราการเพิ่มของการติดเชื้ออย่างต่อเนื่อง จากการทำงานของเครือข่ายผู้หญิงติดเชื้อเอชไอวี และเครือข่ายเยาวชนด้านเอดส์ ประเทศไทย พบว่าการสื่อสารเรื่องเพศที่รอบด้าน พัฒนาแหล่งเรียนรู้ข้อมูล เรื่องเพศ (ที่เป็นมิตรกับผู้ใช้บริการ) และพัฒนาทักษะชีวิตในด้านต่างๆ สามารถทำให้ผู้เข้าร่วมโครงการมีทักษะการต่อรองกับคู่ของตนได้ และสามารถแนะนำ ให้ความรู้ความเข้าใจกับคู่ของตนได้เป็นอย่างดี

                โครงการถุงยางอนามัยคุ้มครองสังคม[1] และโครงการเสียงและทางเลือกของผู้หญิงที่ได้รับผลกระทบจากเอดส์[2] (Voice and Choices of Women Affected by HIV/AIDS) จึงเป็นเสมือนโครงการต้นแบบที่เสริมสร้างองค์ความรู้เรื่องการพัฒนาการเรียนรู้เพื่อการสื่อสารเรื่องเพศที่เข้าถึงกลุ่มเป้าหมาย รวมทั้งสามารถสื่อสารให้กับชุมชนและสังคมได้เรียนรู้ และเปิดรับองค์ความรู้ดังกล่าวด้วยเช่นกัน ซึ่งโครงการสามารถเชื่อมโยงหลักสูตรของโครงการกับการทำงานด้านการสื่อสารเรื่องเพศกับกลุ่มอื่นๆ ได้ เช่น กลุ่มผู้หญิง กลุ่มครอบครัวที่ได้รับผลกระทบจากโรคเอดส์ และกลุ่มเยาวชน

                การต่อรองกับคู่ของตนเป็นเรื่องที่จะไม่เกิดขึ้นเลยถ้าทั้งสองไม่เปิดใจในการพูดคุยเรื่องเพศกัน สื่อสารด้วยข้อมูล ข้อเท็จจริงของเรื่องสุขภาพทางเพศ ซึ่งนำไปสู่ความเข้าใจกันและกัน และทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้ซึ่งกันและกัน

                แต่สิ่งที่ท้าทายต่อการสื่อสารเพื่อการต่อรองกับคู่ของตนนั่นก็คือ “การสื่อสารเรื่องเพศที่เข้าใจตัวเอง” เพราะ การพูดเรื่องเพศของคนไทยส่วนใหญ่เป็นการพูดด้วยความคะนองปาก สนุกสนาน เฮฮา หาสาระความรู้มิได้ ทำให้การสื่อสารเรื่องเพศกลายเป็นเรื่องไร้สาระ เป็นการพูดเพื่อความสนุกแต่เพียงอย่างเดียว ซึ่งรวมถึงว่า มันเป็นเรื่องสกปรก ไม่ควรพูดกันในที่สาธารณะ ฉะนั้นจึงเป็นเรื่องยากที่จะทำให้เกิดการพูดเพื่ออภิปรายให้เกิดการมีส่วนร่วม และเห็นความสำคัญของการสื่อสารเรื่องเพศ ดังนั้นการสร้างการมีส่วนร่วม และทำให้เกิดการแลกเปลี่ยนจึงจะต้องสื่อสารในสถานที่ส่วนตัว หรือเป็นมิตรกับผู้สื่อสาร ดังเราจะเห็นตัวอย่างได้จาก คอลัมน์ในหนังสือพิมพ์ที่นำเรื่องปัญหาการมีเพศสัมพันธ์มาเป็นหัวข้อตอบปัญหากันใน “เสพสมบ่มีสม” พื้นที่ดังกล่าวสร้างการสื่อสารเรื่องเพศที่มีความหลากหลาย สร้างทัศนคติเรื่องของการต่อรองในรูปแบบของการสร้างความหรรษากับคู่ของตน ซึ่งสิ่งนี้เองที่ทำให้การสื่อสารเรื่องเพศถูกพัฒนาไปในรูปแบบของการเป็นสารกึ่งให้ความรู้ กึ่งสนุกสนาน และเป็นคอลัมน์ที่ครองใจผู้อ่านมาช้านาน

                การสื่อสารเรื่องเพศที่เป็นมิตรเป็นการสื่อสารที่เข้าถึงกลุ่มคนที่มีปัญหาเรื่องสมรรถภาพทางเพศได้ดีมาโดยตลอด แต่ปัจจุบันนี้เรายังไม่พบการสื่อสารที่สามารถส่งเสริมการมีสุขภาพทางเพศที่ดีในสังคมเลย การมีสุขภาพทางเพศที่ดีนั้น ไม่ได้หมายความถึงแต่เพียงการป้องกันเอดส์เท่านั้น แต่หมายรวมไปถึงการรักษาสุขภาพร่างกาย การเข้าใจความเปลี่ยนแปลงของร่างการ จิตใจ อารมณ์ ความรู้สึกของตัวเองอีกด้วย เพื่อการเข้าใจที่รอบด้าน รู้เท่าทันอารมณ์ของตัวเอง และสามารถจัดการกับอารมณ์ความรู้สึกนั้นๆ ในทางที่เหมาะสมกับสถานการณ์ได้ ดังนั้นศูนย์ประสานงานเครือข่ายผู้หญิงติดเชื้อ และศูนย์ประสานงานเครือข่ายเยาวชนโครงการสร้างเสริมสุขภาพทางเพศเพื่อป้องกันเอดส์ จึงเห็นความสำคัญของการสร้างการเรียนรู้ เพื่อการสื่อสารเรื่องการส่งเสริมสุขภาพทางเพศที่ดีต่อชุมชน และสังคม เพื่อต้องการให้เกิดความเข้าใจ ไม่กล่าวโทษ ตีตรา หรือเห็นว่าเยาวชนหรือผู้หญิงที่มีเชื้อเอชไอวี เป็นปัญหาของสังคม หรือถูกมองว่าเป็นกลุ่มที่มีพฤติกรรมเสี่ยง ทั้งๆ ที่ทุกคนทุกวัยทุกเพศเป็นกลุ่มเสี่ยงได้ถ้าหากมีพฤติกรรมที่เสี่ยงต่อการติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์

เป้าหมายการพัฒนาโครงการ
                เพื่อเปิดโอกาส และสร้างทางเลือกหนึ่งของการสื่อสารในแง่ของการแสดงความรู้สึก และความเข้าใจเรื่องเพศ เพื่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเชิงพฤติกรรม สามารถพัฒนาสุขภาพทางเพศ และอนามัยเจริญพันธุ์ ซึ่งนำไปสู่การสร้างทางเลือกที่มีผลต่อชีวิต และสุขภาวะทางเพศ เพิ่มเสียงของผู้หญิงที่มีเชื้อเอชไอวี/เอดส์ และเยาวชนในระดับชุมชน นโยบาย สังคม ชีวิตประจำวัน รวมทั้งการตัดสินใจ การแสดงออก การพูด การกระทำหรือไม่กระทำ ทักษะชีวิต เช่นการต่อรองกับคู่ของตน โดยการพัฒนาการจัดการการเรียนรู้ การสื่อสารองค์ความรู้ในชุมชน และสร้างกระบวนการวิพากษ์สังคมที่รอบด้าน และมีความหลากหลาย